2006/Nov/19

เนื่องจะเป็นของร็อคแมนZero รวมกับ ภาคออริจินอลนะค่ะ เราพยายามรวมข้อมูลจริงๆของร็อคแมนมาเขียนบางส่วน ลองหาดูนะค่ะ^_^

ตอนที่ 1 เปิดทางสู่ความฝัน (Dreaming 'Road)

 

กาลครั้งนึงในอนาคตอันไกลนี้ มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง เธอมีผมสีทองยาวและมักจะรวบไว้เป็นหางม้าเสมอ เด็กน้อยถูกตั้งชื่อว่า "ซีเอลซึ่งแปลว่า ท้องฟ้าเหมือนกับดวงตาสีฟ้าของเธอ ซีเอลอาศัยอยู่กับพ่อและหุ่นยนต์พี่เลี้ยง คุณพ่อของเธอเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อ และดูเหมือนเธอจะได้เชื้อพ่อมาเยอะ เพราะเมื่อเด็กหญิงอายุได้ 4 ขวบ เธอก็สามารถแยกชิ้นส่วนเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านและประกอบคืนเป็นว่าเล่น บางครั้งก็แอบเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ รื้อเอาหนังสือเกี่ยวกับวิศวกรรมศาสตร์กับการสร้างเรพพลิลอยมาอ่านแทนนิทานภาพสำหรับเด็ก ฝ่ายบิดาที่ก็ดีใจมากที่ลูกสาวสนใจวิทยาศาสตร์เหมือนกันตน เลยปล่อยให้เด็กน้อยเข้ามาอ่านหนังสือทุกเล่มในห้องตามสบาย ไม่นานนักเด็กหญิงก็สามารถแยกหรือประกอบชิ้นส่วนที่ซับซ้อนได้มากขึ้น ตัวอย่างเช่น หุ่นพี่เลี้ยงเวลาล่วงเลยไปจนถึงวันเกิดปีที่ 5 ซีเอลกำลังเฝ้ารอคุณพ่อกลับมาฉลองวันเกิดอย่างใจจดใจจ่อ เด็กหญิงใส่ชุดวันกระโปรงยาวสีชมพู กับที่มัดผมอันโปรดที่ได้จากคุณพ่อเมื่อหลายปีก่อน

 

 

ปีนี้คุณพ่อจะให้ของขวัญเป็นอะไรน้า~~

 

 

เด็กน้อยคิดใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุข .... รอยยิ้มนั้นทำให้ โรบิต้าหุ่นยนต์พี่เลี้ยงลำบากใจยิ่งนัก....

 

 

"เอ่อ... คุณหนูครับ.... คือคุณท่าน....

 

 

เสียงเศร้าๆปนกล้าๆกลัวๆ เรียกให้เด็กหญิงหันมาสนใจหุ่นพี่เลี้ยง โรบิต้าลังเลก่อนที่จะบอกกับหนูน้อยว่า

 

 

เมื่อกี้...คุณท่านโทรมาบอกว่าวันนี้ท่านมีธุระด่วน คิดว่าคงจะกลับมาไม่ทันวันเกิดของคุณหนู.... ให้ฉลองกับกระผมไปก่อนได้เลยครับ...

 

 

รอยยิ้มของเด็กน้อยจางหายไปทันใด ต่อให้ซีเอลเก่งกาจหรืออัจฉริยะเพียงไร เธอก็เป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ สิ่งที่เด็กๆต้องการไม่ใช่เพียงแค่ความรัก แต่ต้องการ "ความอบอุ่น"และ เวลาจากคนที่รักมากที่สุด.... เด็กหญิงก้มหน้านิ่งทำให้หุ่นยนต์พี่เลี้ยงเป็นห่วงเธอมากขึ้น หยาดน้ำใสร่วงหล่นจากใบหน้าของซีเอล ทำให้โรบิต้าตกใจยิ่งกว่าเดิม

 

 

ง่ะ!! คุณหนูครับ งั้นไปเล่นกับโรบิต้าก่อนนะครับ จะเล่นแยกส่วนก็ได้!!!

 

 

หุ่นยนต์พี่เลี้ยงว่าจบ เด็กน้อยก็ฉีกยิ้มนางฟ้าชวนหลงไหล แต่สำหรับโรบิต้านั่นเป็นรอยยิ้มมัจจุราช...

 

 

ขอเองนะโรบิต้า. เด็กหญิงกล่าว พร้อมหยิบไขควงประจำตัวที่ได้รับมาจากบิดาออกมาจากกระเป๋า ส่วนเหยื่อ ที่ทราบชะตากรรมของตัวเองแล้ว กำลังถอยหลังไปด้วยความหวาดกลัว.......

 

 

คะ... คุณหนูครับ อย่านะครับ!!! ว๊าก!!!!

 

 

แม้จะ เล่นกับพี่เลี้ยงจนหน้ำใจแล้ว แต่เด็กน้อยก็ยังเศร้าอยู่ เธอกวาดต่อมองไปรอบห้องที่อ้างว้าง แม้จะเกลื่อนกลาดด้วยชิ้นส่วนของโรบิต้าก็ตาม นัยต์ตาสีฟ้าของซีเอลหรี่ลงด้วยความเหงา ก่อนที่จะไปสะดุดเข้ากับกล่องของขวัญสีแดงใบนึง เด็กหญิงจำได้ว่าเมื่อวานไม่มีกล่องนี้วางอยู่

 

 

อาจจะเป็นของขวัญจากคุณพ่อก็ได้

 

 

ความคิดนี้แล่นปราดเข้ามาในหัว ถึงเด็กน้อยอยากจะรู้ว่าในกล่องมหัศจรรย์นั้นมีอะไรอยู่เร็วๆ แต่เธอก็แกะกล่องนั้นอย่างทะนุถนอม ภายในบรรจุลูกบอลกลมๆเหมือนลูกกวาดสีแดงสด เพียงแต่ขนาดของมันใหญ่เท่ากับปั้นของเด็กหญิง ซีเอลเลิกคิ้วสงสัยก่อนที่จะหยิบบอลลูกนั้นออกมา ทันทีที่เด็กน้อยถือมันไว้ด้วยมือทั้ง 2 ข้าง มันก็แปล่งแสงสว่างเสียจนต้องยกมือป้องตา ฉับพลันเด็กสาวก็รู้สึกเหมือนว่าพื้นเบื้องล่างหายไป ร่างของเธอกำลังหล่นลงด้วยความเร็วสูง!!

 

 

ซุบ!! ตุ๊บ!! โอ๊ย!!

 

 

เด็กน้อยลืมตาขึ้น รอบตัวเป็นทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นตา... เธอแหงนขึ้นแล้วก็พบกับสีเขียวของใบ้ไม้ ซีเอลเริ่มงงหนัก... เธอเคยเห็นต้นไม้จริงๆจากภาพโฮโลแกรมเท่านั้น เพราะปัจจุบันต้นไม้ส่วนใหญ่ทุกแทนที่ด้วย เครื่องจักรเพื่อให้ง่ายแก่การควบคุมสภาวะอากาศ

 

 

นี่หนู.... จะลงไปจากตัวฉันได้หรือยัง?

 

 

เสียงนุ่มแกมดุดังขึ้นเด็กน้อยหันไปหาต้นเสียง ร่างของชายหนุ่มผมดำคนนึงปรากฏขึ้นแก่สายตา เด็กน้อยไม่รู้ว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีหรืออย่างไร เพราะแว่นตาสีดำซ่อนแววตาของชายหนุ่มไว้อย่างมิดชิด

 

 

พี่ค่ะ.. ที่นี่ที่ไหนเหรอ

 

 

ลงไปก่อนแล้วจะบอก....

 

 

ลง? เด็กน้อยเลิกคิ้วสงสัย ก็จะมองไปรอบๆตัว....

 

เธอกำลังนั่งอยู่บนตัวตาแว่นดำนี่นิ!!! เด็กน้อยกระโดดพรวดออกจากตัวชายหนุ่ม แต่เธอหารู้ไม่ว่า.....

 

 

เขากับเธออยู่บนกิ่งไม้...

 

 

เฮ้ย!! ชายหนุ่มผลิกตัว พลางเอื้อมมือไปขว้างตัวเด็กน้อย แต่สายเกินไป!! ร่างของซีเอลหล่นลิ่วไปแล้ว!!

 

 

ฟุ่บ!!

 

 

ขอบคุณพุ่มไม้เบื้องล่างที่รับตัวเด็กหญิงได้ทัน ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอก... ก่อนจะนึกขึ้นได้

 

 

เดี๋ยวคงแห่ออกมากัน

 

 

เหมือนดั่งความคิด ในบ้านเริ่มส่งเสียงตึงตัง ทำให้เขาต้องรีบออกไปจากที่นั้นโดยทิ้งหนูน้อยไว้เบื้องหลัง...

 

 

ใครน่ะ!!

 

 

เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล เปิดประตูระเบียงออกพลางกวาดตามองหา แขกไม่ได้รับเชิญแต่ว่า ภายในสวนนั้นมีเพียงร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นอนสลบอยู่บนพุ่มไม้เท่านั้น....

edit @ 15 May 2008 10:10:50 by sheik

Comment

Comment:

Tweet


โดนเรา tag แล้วนะ
ไปอ่านรายละเอียดได้ในบลอกเรา
ไม่ได้บังคับให้เล่นน้า สะดวกที่จะเล่นก็เชิญ ไม่สะดวกก็ไม่ต้องจ้า
#3 by kasaBoy At 2007-01-08 10:32,
รอตอนต่อไปอยู่...
#2 by (124.121.80.55) At 2006-11-20 05:49,
อัพรวดเดียวเรอะคุณเธอ หรือฉันพลาดเองเนี่ย(สามบล๊อคที่แล้วมันมาจากไส?)
อย่าใช้ตัวใหญ่เป็นช่วงๆสิ ดูพิกลน่ะ(คือ นี่มันตัวใหญ่ทุกครั้งที่อยู๋ใน " " นี่นา แปลกๆนะ เน็นเฉพาะพวก ตุ้บตั้บ น่าจะดีกว่า)
ชอบเรื่องนี้อ๊ะ
#1 by shiny At 2006-11-19 17:51,