2008/May/14

ดองเค็มมา 2 ปีได้ ในที่สุดก็มีเวลาได้อัพกับเขาซักที ปัดฝุ่นกันขนานใหญ่ เอางานเก่าๆที่ดองไว้มาลงก่อนแล้วกัน

___________________________________________________________________________

ตอนที่ 2 หัวหอมเป็นเหตุ (Onion ' Panic)

แสงแดดอ่อนของยามเช้าส่องลงบนร่างของเด็กหญิง เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องเล็กๆ

“อืม...”

เปลือกตาของซีเอลค่อยๆเปิดออก เด็กน้อยลุกขึ้นพลางมองไปรอบๆ ห้องสีขาวโล่งๆที่ไม่คุ้นตา

“ไม่ใช่ห้องเรานี่”

เด็กน้อยคิดแล้วก็หันไปมองนอกหน้าต่าง ภาพเบื้องหน้าทำให้ซีเอลตกใจมาก

“ต้นไม้ที่เราตกลงมาเมื่อวาน? แล้วที่นี่ที่ไหนล่ะ?”

เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบื้องหลังเรียกความสนใจของเด็กหญิง ร่างของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลกับดวงตาสีเขียวแลดูอ่อนโยนกับเด็กสาวผมสีทองเหมือนเธอท่าทางใจดี เดินเข้ามาในห้อง

“ดีใจจังที่หนูตื่นแล้ว พวกพี่กำลังเป็นห่วงอยู่เลย”

เด็กสาวยิ้มด้วยความโล่งอก แต่ซีเอลยังไม่ได้ตอบอะไร ในหัวของเด็กหญิงเริ่มคิดหนัก

“น้องนอนสลบไปตั้ง 2 วันเลยนะ....” เด็กหนุ่มว่าขึ้นบ้าง

“2 วัน!! พ่อคงเป็นห่วงแย่แล้ว แต่ช่างประไร.... อยากไม่มาฉลองวันเกิดกับซีเอลเองนี่นา ” เด็กน้อยคิด

“ยังเหนื่อยอยู่เหรอจ้ะ” เด็กสาวถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ค่ะ เอ่อ... ที่นี่” เด็กหญิงถามอย่างหวั่นๆ..

“บ้านของดร.ไรท์จ้า ตายจริงพี่ลืมแนะนำตัวไป พี่ชื่อโรลนะจ้ะ และก็” โรลผายมือไปยังเด็กหนุ่มทางขวามือ

“พี่ชื่อร็อคนะ แล้วหนูชื่อ?” ร็อคพูดพร้อมกับยิ้ม

“หนูชื่อซีเอลค่ะ พี่ร็อค พี่โรล” เด็กหญิงตอบพร้อมรอยยิ้มนางฟ้า....

“อ๊าย!! น่ารัก~~” โรลวิ่งเข้าไปกอดซีเอลอย่างลืมตัว......

“โรลเบาๆหน่อยสิ ซีเอลเพิ่งฟื้นนะเองนะ”

“ก็.. ฉันอยากมีน้องสาวน่ารักๆนี่นา~~ ว่าแต่ซีเอลจ้ะ หนูมาจากไหนเนี่ย แล้วพ่อแม่ล่ะ”

“หนูมาจากบนโน้น”

เด็กน้อยกล่าวพลางชี้นิ้วขึ้นฟ้า ทั้งร็อคและโรลเงียบกันไปพักใหญ่ๆ.....

“บนโน้น??”

ร็อคลากเสียงเชิงถามพร้อมชี้นิ้วขึ้นฟ้าเหมือนซีเอล เด็กหญิงหยักหน้าหงึกๆ ด้วยความไร้เดียงสา…. ก่อนที่เด็กหนุ่มจะถามอะไรต่อก็มีเสียงดังขึ้น

“โครมเพล้ง!!!”

ร็อตสะดุ้งส่วนโรลกอดซีเอลแน่นขึ้นจนเด็กหญิงหายใจไม่ออก

“คงมาจากในครัว...โรลอยู่กับซีเอลไปก่อนนะ!!”

ว่าจบเด็กหนุ่มก็รีบไปที่ต้นเสียง โรลได้แต่ทำหน้ากังวล เด็กสาวรู้สึกถึงแรงกระตุกในอ้อมแขน โรลจึงเบือนหน้ามาหาซีเอล ใบหน้าของเด็กน้อยเริ่มเขียวคล้ำเพราะขาดอากาศ...

“ว้ายขอโทษจ้ะซีเอล!!”

เด็กสาวรีบขอโทษพลางคลายออมแขน ส่วนซีเอลที่เป็นอิสระ สูดอากาศเข้าปอดเต็มที่!!

“แฮ่กๆ... พี่โรลเราตามพี่ร็อคลงไปเถอะค่ะ!!”

ไม่ทันที่เด็กสาวจะตอบอะไร ซีเอลก็ดึงแขนโรลให้วิ่งตามตนไปจนถึงห้องครัว ภายในห้องนั้นเลอะเทอะเศษจานชามแตกกระจายอยู่บนพื้น ร็อคยืนอยู่กลางห้องด้วยสีหน้าลำบากใจ เบื้องหน้ามีหุ่นยนต์สุนัขสีแดงที่กำลังคุ้มคลั่ง

“โรลอย่าพาซีเอลเข้ามานะ! ” ร็อคตะโกนแต่

“แฮ่!!...” เจ้าหมาขู่ ก่อนทีจะหันมาหา “เป้าหมาย?” ใหม่ทั้ง 2 คน

“รัช!! อย่า!!”

โรลหน้าซีดเผือก ส่วนซีเอลคว้าเอาไขควงออกมาแพ่งกบาลเจ้าหมาทันที!!!

“ก๊อง!! เอ๊ง!!” รัชโดน ‘ไขควงพิฆาต?’ ของเด็กหญิงร่วงไปกองกับพื้น

ความเงียบเข้าครอบคลุม บรรยากาศในห้องมีแต่ความงุนงงร็อควิ่งเข้าไปดูอาหารของรัช โรลยังยืนนิ่ง ซีเอลเดินเข้าไปดูหม้อแกงที่ล้มอยู่หน้าเตา น้ำแกงกระหรี่หกเต็มพื้น ข้างๆมีชามอาหารสุนัขที่พร่องไปเล็กน้อย

“พี่ร็อคไม่ต้องห่วงนะค่ะ เจ้าหมาไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่สลบไปเอง”

เด็กหญิงกล่าวเพื่อให้ร็อคคลายความกังวล

“พี่โรลค่ะ พี่เอาแกงนี่ให้เจ้าหมากินหรือเปล่าค่ะ” เด็กหญิงถามต่อ โรลพยักหน้า เด็กน้อยถอนหายใจ

“หมามันแพ้หัวหอมนะคะพี่” เด็กหญิงว่าพลางขมวดคิ้ว เด็กหนุ่มและเด็กสาวมองซีเอลเป็นตาเดียวกัน...

“แปลกเด็ก!!!!” เป็นคำแรกที่ทั้งร็อคและโรลคิดออก......

“ต้องล้างเอาของที่มันกินเข้าออกก่อนที่มันจะอะละวาดอีกนะคะ พี่ๆ”

เสียงของเด็กหญิงเรียกสติทั้งคู่กลับมา

“ถ้าจะล้างท้องก็ต้องรอ ดร. กลับมา เพราะพวกพี่ไม่กล้าแยกส่วนรัชหรอกนะ แต่กว่าดร.จะกลับ ถ้ารัชฟื้นขึ้นมาก่อนล่ะก็...” ร็อคบอกกับเด็กน้อย

“งั้นให้หนูทำนะค่ะ หนูเคยเล่น ‘แยกส่วน’ กับ ‘ประกอบ’ กับหุ่นยนต์พี่เลี้ยงบ่อยๆ”

ซีเอลว่าตาเป็นประกาย ร็อคสะดุ้งเฮือก!!

"โคตรแปลกเด็ก!!!!"

แต่ด้วยความไร้เดียงสา... เธอไม่รู้ว่าคำนี้มันน่ากลัวๆกับๆคำว่า "ชำแหละ" ของมนุษย์

“แน่ใจว่าจะประกอบกับได้เหมือนเดิม....”

เด็กหนุ่มถามกล้าๆกลัว

“ลองดูก็ไม่เลวนะร็อค เดี๋ยวถ้ารัชลุกขึ้นมาอาละวาดอีก เธอคงไม่อยากทำร้ายมันใช่มั้ย”

โรลพูดพลางวางมือที่ไหล่ของร็อคเชิงให้กำลังใจ เด็กหนุ่มถอนหายใจยอมแพ้ให้แก่ ‘ความเอาแต่ใจของผู้หญิง’

“แต่ต้องให้พวกพี่ช่วยด้วยนะ” โรลบอกซีเอล ซึ่งเด็กน้อยก็พยักหน้าเป็นการรับรู้

ซีเอลเริ่มใช้ไขควงแยกส่วนรัชอย่างรวดเร็วแต่ก็เบามือ โรลเอาชิ้นส่วนระบบย่อยไปล้างส่วนร็อคก็คอยช่วยยกชิ้นส่วนที่เด็กน้อยยกไม่ไหว

ผ่านไปร่วม 4 ชั่วโมง......

“แกร็ก!!” เสียงข้อต่อสุดท้ายของรัชทุกล็อคให้เข้าที่

“โฮ่งๆ” เจ้าหมากระดิกหางอย่างน่ารัก เป็นเครื่องบ่งบอกว่าอาการแพ้ ‘หัวหอม’ ของมันหายดีแล้ว

“เสร็จแล้ว~~~” เด็กน้อยกล่าวพร้อมกับทรุดตัวลงเพราะลงแรงไปมาก

เจ้ารัชที่หายดีแล้วก็เลียหน้าเด็กหญิงเป็นการขอบคุณร็อคกับโรลมองผลงานของเด็กน้อยด้วยความแปลกใจระคนชื่นชม....

“ถึงจะ ‘เล่น’ บ่อย แต่ไม่นึกว่าจะทำได้ขนาดนี้” ร็อคพูดทึ่งๆ พลาง

“ครั้งนี้ใช้เวลานานมากๆ หนูไม่เคยเห็นวงจรที่สร้างได้ดีขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ”

เด็กหญิงตอบพลางลูบหัวรัชด้วยความเอ็นดู เป็นภาพที่น่ารักมาจนทั้งร็อคและโรลต่างยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว...

“ถึงจะแปลก......แต่ก็เป็นเด็กที่น่ารัก.....” ใจตรงกันเหลือเกิน 2 คนนี้......

“ลองขอดร.ให้ซีเอลจังอยู่ที่นี่ก่อนดีมั้ย” โรลแอบหันไปกระซิบกับร็อค เด็กหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วย

“ว่าแต่ ซีเอล อ้าว...”

เด็กหนุ่มหันไปหาเด็กหญิง แต่ก็พบว่าเธอหลับไปด้วยความเหนื่อย พร้อมกับกอดเจ้าหมาแน่นไม่ยอมปล่อย...

โรลยิ้มน้อยพลางช่วยร็อคอุ้มเด็กหญิงไปนอนบนห้อง พวกเขาวางเด็กน้อยกับรัชอย่างออ่นโยน จากนั้นทั้งคู่ก็ย่องไปที่ประตู

“ราตรีสวัสดิ์นะจ้ะ ซีเอล” โรลเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับมารดา ก่อนจะปิดประตูเบา ปล่อยเด็กน้อยหลับฝันหวานอย่างมีความสุข

______________________________________________________________________________

คนเขียน บ่น? ให้ฟัง 

จบไปอีก 1 ตอน จริงๆแล้วตั้งใจจะเขียนรีเมคใหม่เลย แต่ว่าไม่มีเวลา อีกอย่างเรื่องนี้ก็ดองมาตั้งแต่เริ่มสร้างบล็อค เลยคิดว่า ลงให้มันจบๆ แล้วแก้ทีเดียวเลยดีกว่า... ตั้งแต่ตอนต่อไปจะเป็นตอนเกี่ยวกับวันแม่... ซึ่งดองไว้เมื่อสองปีที่แล้ว เพราะเขียนเท่าไหร่ก็ไม่ได้ดังใจ... ยังไงก็ขอให้ติดตามกันด้วยนะคะถ้าชอบ มีคำแนะนำหรือติชมใดๆ จะดีใจมากค่ะ

edit @ 15 May 2008 10:09:57 by sheik

Comment

Comment:

Tweet


ยาวสะใจจริงๆ ฮะพี่ sad smile

ยาวๆงี้ อ่านแล้วจุใจดี ชอบฮะ big smile
#2 by DyCherii At 2008-05-25 13:09,
เป็นกำลังใจให้เขียนต่อไปอีก
เยอะๆ
#1 by XL At 2008-05-20 00:28,