2008/Jun/30

ตอนแรกว่าจะอัพหนังที่ได้ไปดูกับเพื่อนๆมา แต่บังเอิญเจอโปรเจคมาค้ำคอ ต้องทำใจเลื่อนแล้วเลื่อนอีก

 แถมยังเกิดเรื่องมากมายจนเล่าไปคนอ่านมันก็เบื่อเปล่าๆ ตอนแรก ว่าจะไม่บ่นให้มันรกบล็อค 

 แต่มันทนไม่ไหวแล้วล่ะ... คิดว่ามาถึงขีดจำกัดแล้ว...

 เริ่มด้วยเราเพิ่งรู้ว่าอาจารย์ที่นี่... ช่างไร้จรรณยาบรรณได้ขนาดนี้

อาจารย์ทุกท่านจะเข้าประชุมกัน เพื่อดูความคืบหน้าของโปรเจคว่า กลุ่มไหนทำอะไร และอาจารย์ท่านไหน

รับเด็กไปกี่กลุ่มแล้วบ้าง...

....

.....

พอเอ่ยว่ากลุ่มเรามาปรึกษา อาจารย์ท่านอื่นๆ ทำเสียงดีใจกันมาก

"คุณให้คำปรึกษาแล้ว กลุ่มนี้คุณก็เอาไปเลยล่ะกันนะ" พลางพูดกันแบบโล่งๆใจ

....

....

ตอนที่ได้รู้เนี่ย ตัวเอาเราอึ้งไปเลย.... "คนเป็นอาจารย์พูดแบบนี้เหรอ?"

ยอมรับนะว่าตัวเราและเพื่อนในกลุ่มเรียนไม่เก่ง แต่ก็ไม่เคยได้ น้องปลา 'F' มาประดับในใบเกรด

ไม่เคยสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้มหาวิทยลัยและคณะ....

แต่.... คุณทำแบบนี้ เห็นพวกฉันเป็นอะไร??

"พวกฉันมันไม่ได้เรื่องถึงขนาดพวกคุณไม่อยากได้ ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ความเป็น'ครู'ของพวกคุณหายไปไหนหมด??"

ซึ่งพวกเราก็ตัดสินใจ จะทำโปรเจคให้ดีที่สุด.. จริงอยู่ว่า เรื่องเล่ามาเป็นแรงผลักดัน...

แต่ตัวเราเองก็ระลึกเสมอว่า ที่เราพยายามไม่ใช่เพื่อใคร แต่"เพื่อตัวเอง"

ทำเพื่อความภาคภูมิใจของตัวเองและเพื่อนๆ

....

.......

ฟังดูเท่มะ? แต่ของจริง มันไม่ได้สวยหรูเหมือนในนิยายหรือหนังการ์ตูนเลย

....

.....

แค่งานแรก เขียนบทนำส่ง มันยังไม่มีกะใจจะมาทำงานเลย...

คนนึงกลับบ้านไปสองวัน

อีกคนนึงไปหาพี่แล้วก็หายไป

ก็ไม่ได้ว่าหรอกนะ แต่สิ่งที่เธอกล่าวมา เรารับไม่ได้จริงๆ

"ทำไมไม่โทรบอกเราก่อนล่ะ เราจะได้กลับมาเร็วๆ มาบอกเอาตอนเที่ยงคืนแบบนี้ ใครอยากจะไป?"

.....

....

โดนดูถูกมานี่ ยังไม่ทำให้เธอมีความอยากทำงานหรอกเหรอ?

งานมันไม่ใช่ว่าส่งครั้งเดียวจะผ่าน นี่เธอยังจะใจเย็นอยู่ได้อีกหรือ

ยอมรับนะว่า ตัวเราเองก็ผิด ที่ไม่ได้โทรนัด...

แต่ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้... มันก็เหมือนกับที่อาจารย์เขาคิดสิ ว่า"เป็นพวกไม่ได้เรื่อง"

ไม่ขวนขวายที่จะทำงาน สมกับที่เขาว่าจริงๆนะ... 

.....

อยากจะบ้า อยากจะร้องไห้ ไม่รู้จะรับพวกนี้มาทำซากอะไร

รู้งี้สู้ลุยเดียวสบายๆคนเดียว ไม่ต้องมาปวดหัวกับเรื่องพวกนี้หรอก

ไม่ใช่ว่าเก่ง ทำคนเดียวได้ แต่โปรเจคที่เสนอไป มันมีเรื่องที่ทำคนเดียวได้ไม่หนักหนา

แต่เราไม่อยากทิ้งเพื่อนพวกนี้ไว้... เป็นห่วงว่าจะไม่จบ

แต่เอากับมันสิ... นี่ตูรับมาช่วยงาน หรือรับมันมาไว้ถ่วงคอให้จมน้ำกันแน่?

...

...

...

คนที่มีเพื่อนทำงานที่รู้ใจ คนที่มีเพื่อนที่ยอมทำงานพร้อมๆคุณแม้ว่าอยากจะเล่นแค่ไหน

จงดีใจ ภูมิใจ และรักษาเพื่อนคนนั้นเอาไว้ให้ดีเลยนะ คุณเป็นคนที่โชคดีมากๆ คนนึงเลยล่ะ

ตอนเปิดเทอมมาตัวเราก็มีเรื่องโปรเจคนี้แหละหายสร้างปัญหากวนใจตลอดเวลา

ไหนจะหัวข้อไม่ผ่านเอย คนที่จะคู่ด้วยเอย... จนกระทั่งกว่าจะลงตัวทุกวันนี้ มันผ่านอะไรมามากมาย...

ก่อนอื่นที่ต้องขอบคุณ คือ ท่านอาจารย์ที่ปรึกษา ที่ให้คำแนะนำกับเรามาดีตลอด ตั้งแต่ให้แนวคิด

ไปจนถึงติชมหัวข้อของเรามาจนทุกวันนี้

ขอบคุณคนที่อ่าน เอนทรีไร้สาระแบบนี้...

ไว้เจอกันใหม่ กับ รีวิว "แพนโนโลปี้ รักนี้ของแค่ปาฏิหาร์ย" นะจ้ะ!!!

Comment

Comment:

Tweet


สู้ๆครับพี่ ผมเป็นกำลังใจให้นะคร้าบบบ พี่สาวว
#4 by เทพกระบี่มาร At 2008-07-01 20:51,
ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องอาจารย์แฮะ
แต่ อืม เพื่อนแบบนี้มีเต็มไปหมดเลยสินะ angry smile
เพราะเราก็เจอ เฮ้อ คิดซะว่ายังมีอีกหลายคนที่อาจเจอเรื่องแบบนี้ และอาจแย่กว่านี้เยอะก็ได้
คงพูดได้คำเดียวว่า "พยายามเข้า" เพื่อนเอ๋ย
#3 by kasaBoy At 2008-06-30 10:47,
สู้ สู้ นะ ขอ รับ
สู้ตาย สู้ตาย
#2 by ur-ro (58.9.16.246) At 2008-06-30 03:27,
นรกน้อยๆ นะเนี่ย
เป็นกำลังใจน้องเอ๊ย...
big smile
#1 by PunPrai At 2008-06-30 02:47,